غروب عشق

               تو را میخوانم و دانم که هرگز    

                                                                      به کام دل در آغوشت نگیرم

               تویی آن آسمان صاف و روشن

                                                                      من این کنج قفس مرغی اسیرم 

نوشته شده توسط امیرحسین در یکشنبه 6 آذر1390 ساعت 15:11 موضوع | لینک ثابت

                                     افسوس هر آنچه برده ام باختنی ست

     بشناخته ها تمام نشناختنی ست

                                      برداشته ام هر آنچه باید بگذاشت

        بگذاشته ام هر آنچه برداشتنی ست

نوشته شده توسط امیرحسین در دوشنبه 4 مرداد1389 ساعت 23:7 موضوع | لینک ثابت

به آتش می کشد آخر مرا طرز نگاه تو

چه می خواهد از این در آشنا طرز نگاه تو

ندیده رنگ خوابی خوش،دل دریا تبار من

از آن روزی که پیمان بسته با طرز نگاه تو

چه رازی خفته در چشمان تو،کاشفته می سازد

به موجی،خواب اقیانوس را،طرز نگاه تو

چه نزدیک است آن روزی که ققنوس وجودم را

به خاکستر نشاند بی صدا،طرز نگاه تو

اگر چه مهربانی می وزد از سمت چشمانت

و معنا می دهد عشق مرا طرز نگاه تو

دو دل هستم از این که بسپارم دل خود را

به دست عقل دور اندیش،با طرز نگاه تو

                                                                                              برگرفته از کتاب:عشق پنهان

نوشته شده توسط امیرحسین در چهارشنبه 9 تیر1389 ساعت 11:21 موضوع | لینک ثابت

.مرد و زن جوانی سوار بر موتور در دل شب می راندند

.آنها عاشقانه یکدیگر را دوست داشتند

!زن جوان:یواش تر من می ترسم

.مرد جان: این طوری خیلی بهتره

!زن جوان: خواهش می کنمِ من خیلی می ترسم

.مرد جوان:خوب اما اول باید بگویی دوسم داری

زن جوان: دوستت دارم حالا می شه یواش تر برونی

مرد جوان: باشه به شرط این که کلاه کاسکت مرا برداری و روی سر خودت بگذاری آخه من نمی تونم راحت برونم اذیتم می کنه

روز بعد واقعه ای در روزنامه ثبت شده بود.برخورد موتور سیکلت با ساختمان حادثه آفرید.در این حادثه که به دلیل بریدن ترمز موتور سیکلت رخ داد یکی از دو سرنشین زنده ماند و دیگری در گذشت

مرد جوان از خراب شدن ترمز آگاهی یافته بود.پس بدون این که زن جوان را مطلع کند با ترفندی کلاه کاسکت خود را بر سر او گذاشت و خواست برای آخرین بار دوستت دارم را از او بشنود و

!....خودش رفت تا او زنده بماند

نوشته شده توسط امیرحسین در چهارشنبه 9 تیر1389 ساعت 10:40 موضوع | لینک ثابت

!ای آرزوی من

تو آن همای بخت منی خز دیار دور

پرپر زنان به کلبه ی من پر کشیده یی

بر بامم ای پرنده عرشی!خوش آمدی

در کلبه ام بمان

ای آن که همچو من

یک آشیان گرم محبت ندیدای

با من بمان که من

یک عمر بی امید

همراه هر نسیم به گلزار عشق ها

در جستجوی یک گل خوشبو شتافتم

می خواستم گلی که دهد بوی آرزو

!اما نیافتم

شبهای بس دراز

با دیدگان مات

بر مرکب خیال نشستم امیدوار

دنبال یک ستاره فضا را شکافتم

می خواستم ستاره ی امید خویش را

!اما نیافتم

بس روز های تلخ

غمگین و نامرد

همراه موجهای خروشان و بی امان

تا عمق بیکرانه ی دریا شتافتم

شاید بیابم آن گهری را که خواستم

!اما نیافتم 

نوشته شده توسط امیرحسین در جمعه 24 اردیبهشت1389 ساعت 19:5 موضوع | لینک ثابت

...پیر مردی در ساحل دریا در حال قدم زدن بود.به قسمتی از ساحل رسید که هزاران ستاره ی دریایی به خاطر جزر و مد در آن جا گرفتار شده بودند و دخترکی را دید که ستاره های دریایی را می گرفت ویکی یکی آن ها را به دریا می انداخت

پیر مرد به سمت دخترک رفت و به او گفت:((چه کار بیهوده ای.تو که نمی توانی همه ی ستاره های. ))دریایی را نجات بدهی آن ها خیلی زیاد هستند

دخترک لبخندی زد و بدون اعتنا به پیر مرد یک ستاره ی دریایی دیگر را برداشت و به داخل دریا انداختو به سمت پیر مرد بازگشت و گفت:در زندگی این یکی که توانستم تاثیر گذار باشم

نوشته شده توسط امیرحسین در یکشنبه 11 بهمن1388 ساعت 17:29 موضوع | لینک ثابت

شعر بلند اشک شدم از برم کنی                   من برگ برگ حرف شدم دفترم کنی؟

 تنهایی ام رسید به صد سال و آمدی              حالم بد است آمده ای بهترم کنی؟

 چشمت به روی ماه افتاد که خواستی      رحمی به چشم خیس و لباس ترم کنی؟

 ...خود را به آب و آتش تو می زنم هنوز               دیگر نرو نخواه که خاکسترم کنی؟

نوشته شده توسط امیرحسین در چهارشنبه 21 مرداد1388 ساعت 13:11 موضوع | لینک ثابت

یک روز آمدیم به این امید که تا ابد باشیم و بمانیم.در گوشمان زمزمه کردند دنیا بی وفاست .گویی باورمان شد که اینجا جایی برای ماندن نیست و باید رفت.رفت و از همه ی دل بستگی ها دل کند و دل بست به سنگ هایی سیاه و سفید که تا ابد نامی را بر روی خود حمل می کند.آن زمان که ناقوص ثانیه های آخر به صدا در می آیند.برای دنیا فرقی نمی -.کند فرسوده باشی یا جوان .هنرمند یا عاشق.تو را می دهد به دستان یخ زده ی مرگ

....به ابدیتی بی انتها 

نوشته شده توسط امیرحسین در چهارشنبه 21 مرداد1388 ساعت 12:30 موضوع | لینک ثابت

غروب دیگری است

                        چشم ها بسته و لب خاموش

                                                               و خورشید پاییزی

                                           کمرنگ و بی فروق و ابر ها دلتنگ

                                 من نیز در این غروب

                  با چشمانی خیس 

 به افق های دور نگاه میکنم

...خداوندا

                          ...این انتظار کی به پایان می رسد

نوشته شده توسط امیرحسین در چهارشنبه 31 تیر1388 ساعت 20:58 موضوع | لینک ثابت